Mijn uitslag van mijn examenperiode in juni. Het is weer tegen gevallen zoals dat stilaan een traditie begint te worden, of met andere woorden, ik heb wéér tweede zit.

De punten zelf vallen nog goed mee: ik heb 3×9 waarvan er 2 vakken uit het eerste semester zijn en 1 uit het tweede semester. Voorts had ik een 19, 15,15,11 en in januari gaf het 16,13,13,12. Bezwaarlijk slecht te noemen maar het bewijst voor de zoveelste keer nog eens dat ik een slecht mens ben om examens te gaan doen. Ik zie er nu ook niet zo tegen op, ik heb al voor veel ergere uitslagen gestaan, denken we dan aan vorige zomer… Ik ga nu eerst genieten van mijn reis naar Sydney met de Wereldjongerendagen om dan terug te komen en er vol goeie moed terug in te vliegen. Uiteindelijk, moet wat oppassen met de hoogmoed, moeten die 3 vakken vlotjes lukken en dan raak ik zo ook wel in dat laatste jaar.

Vanaf nu zal het hier enkele weken stil zijn omdat ik me volop ga storten op de Wereldjongerendagen en dit avontuur is volledig te volgen op www.wjd2008.wordpress.com

Tot binnenkort!

K

Een nuit blanche of een slapeloze nacht… Het is eens iets anders dan op een mooi ritme gaan slapen en op staan, niet dat mijn ritme de laatste weken zo normaal te noemen was.

Het begint met een filmpje, wat babbelen, nog wat clipjes en dan toch nog maar een filmpje. Ach ja, waarom niet, we hebben tijd, geen examens meer… Plots komt dan het besef dat het wat klaarder begint te worden en dat de vogels beginnen te fluiten. Het is weer eens iets anders. Het deerde ons niet  en we gingen gewoon verder met het babbelen.

6 uur, toch maar es overwegen om in bed te kruipen, korte wandeling door het begijnhof gemaakt. Het is zo stil en prachtig bij zonsopgang. Vogels fluiten al maar geen beweging, geen lawaai van mensen die rondlopen, geen auto’s die in de verte toeteren op de ring… Niks dan stilte en de vogels die al opgewekt van zich laten horen.

Dan toch maar in bed gekropen, zelfs de gordijnen nog gesloten (want die hebben heel de nacht open geweest) om toch maar een verduisterde kamer te krijgen. De radio die we halfweg opgezet hadden niet meer afgezet en zo enthousiast kunnen horen hoe Peter Van de Veire zijn ochtendshow begint op studio brussel.

Tegen 11u ging dan de wekker terug. Om toch nog wat normaal te kunnen functioneren vandaag, toch nog proberen op een redelijk uur op te staan.

Misschien ben ik mijn lichaam net aan het trainen om het vliegtuig naar Australië aan te kunnen. Oefening baart kunst natuurlijk. En ondertussen komt de teller voor het vertrek heel kort bij de ‘0′, we hebben zelfs maar 1 cijfertje meer!

K

Vorige keer dat ik hier iets schreef, had ik net mijn eerste examen achter de rug en nu tel ik al vlotjes af naar maandag wanneer ik mijn allerlaatste examen uit de reeks zal afleggen. Wat opvalt in deze periode van examens, is hoelang het telkens licht blijft en wat natuurlijk in schril contrast staat met de periode in januari als we zowat op het donkerste van de maand zijn.

Het slapen ging me vannacht niet echt af en dus had ik het voorrecht om om half vijf de vogeltjes te horen. Ze waren net wakker en zich aan het opwarmen op de langste dag van het jaar, het langste dat ze kunnen zingen. Ik ben even opgestaan en een gordijn opengedaan om het licht al te zien binnenkomen. En natuurlijk, dan valt ge in slaap… Maar het zijn de vogeltjes en het licht die me ook terug wakker gemaakt hebben…

21 juni valt altijd pal in de examenperiode en dat wil dus zeggen dat we op de midzomernacht aan het blokken zijn. Het is toch wel iets speciaals die midzomernacht, het spreekt in ieder geval vele mensen en kunstenaars aan. Iedereen kent wel de mars van ‘Midsummernights dream’ van Mendelssohn, die, overigens helemaal terecht, op ongeveer elk huwelijk wordt gedraaid om binnen te komen of buiten te gaan. Daarnaast hebt ge ook de serie van ‘Midsomer Murders’ die zich wel afspelen in het graafschap Midsomer maar toch weer die naam dragen…

En ja, wat is er romantischer dan trouwen op midzomer…? Het geeft me ineens de gelegenheid om An, een oude kotgenote van mij, en Filip te feliciteren met hun huwelijk vandaag. Het weer zit in ieder geval al mee.

Hier voor de voorlaatste keer achter de boeken!

K

Juni, voor een jongere staat dat al jaren gelijk aan een periode waarin men zichzelf moet bewijzen dat men het kan en het waardig is om dat ‘label’ mee te krijgen. Als ik het goed na ga, is deze periode al sinds 1993 in mijn leven en dat is toch al mooi 15 jaar… Juni is ook traditioneel de maand waarin het weer zomers begint te worden en in combinatie met examens is dat nooit een lachtertje geweest.

10 juni 2008, eerste examen: Rechten van de mens. Het belooft een warme dag te worden, een echte zomerdag. Toch doe ik een ‘golfje’ over mijn t-shirt aan omdat ik examen heb in pds en als ik daar 2,5u moet gaan stilzitten, krijg ik het na een uur sowieso koud. Tja, een klimatisatiesysteem dat volgens mij soms iets te goed werkt. Het is er in de winter nooit echt echt warm en in de zomer moet je zien dat je iets over aan doet want na een uur krijgt ge spontaan kippevel van de kou.

Examen afgelegd en eigenlijk wel opgelucht. Het was een raar vak en een dito examen. Ergens boeit de materie me enorm en lijkt het me ook broodnodig dat we verder blijven denken en werken aan de rechten van de mens, de grondrechten. Misschien vooral dat we blijven proberen om ze overal ter wereld af te dwingen en zo voor elke mens op deze planeet een menswaardig leven kunnen garanderen.

Na het examen was het eindelijk eens wat tijd voor ontspanning. Ik ging heel de namiddag niets doen, na twee weken blok, komt zo’n adempauze wel es goed aan. Eerst dan maar een ijsje gaan eten met Katrien om de laatste examenspanningen van dat vak van ons af te gooien. Dan op naar het kot voor boeken gaan af te kieperen. Om daarna weer te vertrekken om de stad in te gaan op zoek naar mijn lenzen en nog andere dingen die ik moet gaan zoeken.
Tussendoor nog op ACW binnen gegaan, want ook de JongACW werking ligt niet stil. Uiteindelijk heel de namiddag nog stevig rondgelopen, en dat voor maar een paar uur geslapen te hebben de nacht er voor…

’s Avonds stond dan de ultieme ontspanning op het programma: rustig gaan eten en niks moeten aantrekken van de tijd omdat ik niet direct terug moest gaan blokken. Het was heerlijk buiten, een aangename temperatuur, heerlijke zon… Het deed echt al aan zomer denken. Nele en ik besloten dan om in de Notre Dame nog es te gaan eten. Terras stond buiten en de grote markt deed echt aan zo’n Zuid-Frans middeleeuws stadje denken. Op de koop toe stond er een soort bigband in het midden van de Grote Markt te spelen. Ze waren écht goed! En het zomers gevoel was er zeker nog es boven op… Het was gewoon heerlijk genieten daar op de grote markt, kijkende naar alle voorbijgangers (en soms mensen herkennen) en ondertussen genieten van lekker eten en een aangenaam weertje…

Dat die examens maar snel voorbij gaan en dat dan de zomer maar echt begint. Ik kan niet wachten om nog zo te gaan ‘genieten’ ergens op een terrasje! De examens zijn trouwens maar een beproeving van 11 dagen meer, dus het telt echt af nu!

Hetzelfde geldt wel ook voor de Wereldjongerendagen. Als ik de teller bekijk die onze Jeroen bij gehouden heeft, zijn we op 22 dagen van ons vertrek verwijderd. Het nadert allemaal met rasseschreden… Ik ben super benieuwd naar Sydney en kan bijna niet wachten om te vertrekken.

Maar eerst terug achter die boeken en dit nog voor 11 dagen en 3 examens (waarvan er straks weer eentje wordt afgelegd)

K

Het is ondertussen al een paar dagen geleden, maar ik kan het gewoon niet laten om nog even te reageren op de reportage van Koppen donderdag over onze kroonprins.Ze was aangekondigd bij de VRT als een uniek portret van onze kroonprins tijdens zijn werk. We zouden hem aan het werk kunnen zien in zijn natuurlijke biotoop, zoals hij echt is.

Het was een lange reportage en hetgeen me het meest opviel, was dat het interview met Wim Devilder niet zijn sterktste kant was. Hij kwam heel onzeker over en bij momenten heel stroef. De vragen gingen natuurlijk over de dingen die we allemaal zo graag zouden willen weten van onze prins maar er kwam nooit een antwoord op. Spijtig enerzijds maar anderzijds misschien goed. Ik ben er zeker van dat als hij die vragen wél beantwoord had met zijn persoonlijke mening, we nu met een gigantische rel over de kroonsprins zouden zitten, again… En dat een deel van de vragen ingestudeerd was, ook begrijpelijk… Natuurlijk enkel spijtig dat zijn mopje tegenover Wim Devilder helemaal verkeerd is overgekomen, net omdat het ingestudeerd was. Ik ben zelf eens gevraagd op een radio-interview voor ACW, en toen had ik de vragen en de antwoorden ook ingestudeerd, gewoon uit schrik om dingen verkeerd te zeggen en wetende dat er veel mensen zouden meeluisteren naar wat we aan het zeggen waren…

Zelf heb ik 1x de kans gehad om de prins en zijn vrouw te mogen ontmoeten. Eigenlijk was het meer voor hen werken, want ik was als hostess in functie voor K.U.Leuven. Ik zie de prins en de prinses nog altijd binnenkomen en hen het rijtje afwerken van ‘belangrijke’ personen die aan hen mochten voorgesteld worden. De prins ging daarbij iets sneller dan de prinses en op het einde van de rij zorgde het ervoor dat de prins in de weg stond voor zijn vrouw. Een beetje in die onzekerheid draaide hij zich om en zag dat achter zich nog een hele rij mensen stond, minder belangrijk dan die andere natuurlijk, maar allemaal personeel. De prins kwam op ons af en kwam ook ons een hand geven. Ik stond als eerste in de rij en wist even niet wat er gebeurde… Het is natuurlijk onbeleefd om een uitgestoken hand te weigeren en ik gaf de prins dus uit beleefdheid een hand en wenste hem goedemorgen. Ik was natuurlijk maar hostess van dienst en mijn collega-host maar al dat andere personeel van het centrum toen werd heel hartelijk door hem begroet. De clichévraag was natuurlijk of het hen daar beviel om te werken, waarna hij een beetje onverwacht zei: ‘jullie zijn vast allemaal heel zenuwachtig voor ons bezoek’. Iedereen schoot in de lach en moest ook toegeven dat hij eigenlijk wel gelijk had. Het ijs was gebroken. Ik heb hem daar toen heel de voormiddag bezig gezien aan de zijde van de prinses, want zij was eigenlijk degene die uitgenodigd was. Houterig en stijf heb ik toen niet veel meer van gemerkt eens de camera’s weg waren.

In de nabeschouwing van het interview op Ter Zake met Dewever en Eyskens, vond ik het eigenlijk wat spijtig dat het op Ter Zake moest gebeuren, want dit was relevant genoeg om volop in het nieuws te laten komen… Het viel op dat Eyskens eindelijk eens ging vertellen hoe het systeem werkt, en dat we veel te ‘populistische’ dingen verwachten van ons koningshuis. Mensen kennen vandaag zelfs niet echt de taak van de koning en hoe het systeem precies werkt. Vele denken precies nog dat onze koning nog quasi regeert zoals Louis XIV dat deed een paar honderd jaar geleden. Tant pis, zo werkt het systeem niet. En als je iets hebt tegen de invloed van de koning, dan moet je misschien eens de ministers aanpakken, want zij zijn verantwoordelijk voor de daden van de koning en zij hebben dus ook de plicht om de koning terecht te wijzen als ze vinden dat zijn voorstel niet deugd. Daarvoor dient dus net ons parlement en haar werking, om te garanderen dat wat er beslist wordt, gedragen wordt door het volk. Van waar het voorstel komt, maakt dus eigenlijk niks uit, want het moet altijd die democratische goedkeuring krijgen.

Het viel me op dat Dewever veel heeft moeten inbinden tegenover Eyskens. Elke uitspraak van Dewever werd gecounterd door Eyskens en even op punt te stellen dat het systeem nu eenmaal zo werkt en dat het niet altijd aan de koning toe te schrijven is waar de mensen over zagen. Op de uitspraak van Dewever dat het niet democratisch vindt dat als je uit een bepaalde familie komt, voorrechten kan krijgen, had Eyskens ook een goed antwoord op. De koning is in België een noodzakelijkheid, ook politiek gezien. De koning is een poltiek neutrale figuur en de zekerheid in tijden van crisis. Als je alles overlaat aan de politici, dan krijg je regeringsvormingen die een half jaar duren… De koning heeft net daar de taak om de politici op te roepen tot redelijkheid en compromis, en hen te sturen daarin. Als we dat gaan afschaffen, dan gaan we vanaf nu na elke verkiezing een half jaar wachten op een nieuwe regering…

Grote conclusie van dit hele verhaal: het wordt tijd dat de mensen weten wat een koningshuis inhoudt, in plaats van enkel wat (oppervlakkige) republikeinse taal te spreken, want zoals Eyskens zei, België is een republikeinse monarchie, ook uitzonderlijk… En ja, de prins, misschien moeten we die es op cursus voor meer zelfvertrouwen sturen, in plaats van hem elke keer gewoon botweg af te breken…

K

http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/mediatheek/1.318782 voor de reportage

http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/mediatheek/1.319260 voor de commentaar van Eyskens en Dewever

Frappant hoe weer zo plots kan omslaan. Om 4 uur in de namiddag zag ik het maandag plots donker worden. Uit voorzorg ging ik op het net kijken naar de buienradar om te zien wat er op ons af zou komen en hoelang het nog zou duren. Tot mijn grote verbazing zag ik dat het een rode vlek was en niet de gebruikelijke blauwe, van licht tot donker en er dus een zware bui op komst was. Het was dan ook zwoel buiten en uiteindelijk leidt dat altijd tot gekletter.

Hoe korter de bui bij Leuven kwam, hoe donkerder dat hier werd. Op een bepaald moment leek het wel diep in de avond te zijn, het was iets heel zwaar dat afkwam. Plots viel me op dat de vogels hier niet meer floten. Anders fluiten ze hier altijd heel veel en zeker in deze periode. Als ze dat dus niet doen, mag je er van op aan dat er iets op komst is of in ieder geval niet juist is. Schrik kreeg ik niet, maar uit voorzorg voor wat op komst was, ging ik toch overal al ramen sluiten.

De bui arriveerde, maar was al van ver te horen. De donder kwam steeds korter bij en steeds harder. Ook de lichtflitsen werden intenser met de keer. Ik check opnieuw het internet en merk dat het nog maar de voorbode was van de rode vlek. Ineens worden alle registers van de wolken opengetrokken en begint de regen met bakken uit de lucht te vallen. Ook de donder wordt veel intenser en ik zie meerdere keren zelfs verticale flisten (de meeste spectaculaire zijn dat), afgewisseld met horizontale (alleen wat geflikker). We zaten op dat moment midden in de bui.

Tijdens de bui heb ik heel de tijd aan de venster gestaan. Ik heb enorm genoten van het fenomeen natuur dat zich toonde in al zijn kracht. Ik had ook totaal geen schrik, ik zat veilig binnen en moest helemaal niet door de regen ergens naartoe. Het enige wat even schrikken was, was tijdens de hagelbui het water dat onder de vensters naar binnen kwam. Maar het waren absoluut geen grote hoeveelheden en met af en toe met een vod er over te gaan, was het alweer weg. Na een halfuur begon ik wel stilaan te hopen dat het over zou gaan, want zoveel water kon absoluut niet goed zijn. Toch maar es even met thuis gebeld om te zien of in Rillaar alles ok was, we hebben er een verleden met water namelijk… Alles was er in orde, geen grote problemen, het lijkt wel of ze er aan gingen ontsnappen.

De bui trok stilletjes door en het begon terug klaarder te worden buiten. Het zwaarste was voorbij, we moesten alleen nog leven met de regen. Plots viel het me op dat ook de vogels terug waren beginnen fluiten, het was dus echt helemaal voorbij nu. Het was een mooi schouwspel maar toch was er de opluchting dat het voorbij was.

Als we dit nu filosofisch gaan opnemen, we zitten in blok voor iets, zit er misschien wel een levensles in. Wees aandachtig en neem uw voorzorgen als ge het weer ziet afkomen. Als het weer er is, kunt ge niet anders dan enkel kijken en afwachten en eventueel al voorbereidingen treffen voor erna. Als het weer door is, dan pas kunt ge gaan kijken hoe erg het geweest is en kan er geleerd worden van wat er gebeurd is. Leren opstaan na het vallen, ookal is dat vallen niet altijd uw schuld…

Succes nog met het studeren!

K

Na een maand met dezelfde kleur en foto deze blog te hebben opgefleurt, leek het me leuk om es te switchen. En dan vond ik tussen alle mogelijke profielen ‘misty’, het blauw is wat mistig blauw en de eerste foto erop was een mooie foto van in de bergen. Het bracht me direct op het idee om er een foto van hier in de streek op te zetten, en nog beter, een foto van mijn eigen dorp. Op de site www.rillaar.be vond ik een hele reeks luchtfoto’s en heb deze eruit gehaald om bovenaan de blog te zetten.
Herkenbare gebouwen zijn in eerste instantie duidelijk de kerk van Rillaar, wellicht ook het meisjesschool met de bijbehorende zalen aan de kortakker en het ‘Schors’, een groene weide in het midden van het dorp.

Na een aantal fait divers en mijmeringen, nu misschien nog es tijd voor een maandoverzichtje… De maand mei zit er zo goed als op en dat betekent dat we volop in blok zitten hier in Leuven. Tja, we moeten er door zeker… Het is niet met de volle goesting maar het aftellen is al stevig begonnen want op 23 juni heb ik al gedaan, best wel vroeg in vergelijking met anderen.

Als de blok gedaan is, zijn op minder dan 14 dagen van het vertrek naar Sydney gekomen. 3 jaar aftellen en 2 jaar voorbereiden komen dan tot een einde in misschien wel wat de reis van ons leven zal zijn. Tussendoor zijn we al met alle praktische dingen bezig geweest: welk gsm-netwerk hebben ze daar, aankopen van dollars, reisadapters zoeken omdat ze er een ander netwerk hebben, materiaal als slaapzakken, matjes gaan kopen maar ook de ‘coole’ IJD-WJD-pull is ondertussen in ons bezit geraakt. Na de examens wordt het vooral zien dat we alles ingepakt krijgen en dat we helemaal klaar zijn voor te vertrekken op 4 juli. Terugkomen doen we op 27 juli, 3 weken later dus. Alles is te volgen op www.wjd2008.wordpress.com

Ondertussen zijn er nog andere katten te geselen hier. Zo komt er precies maar geen einde aan de soap met die DVB. In een eerdere post zei ik dat die eerste ontvanger kapot gegaan is en dat ik al een andere had besteld. Nu is die aangekomen en probeerden we die te installeren. Dat lukte dus niet. Ik heb alle mogelijke instellingen geprobeerd, zelfs op het net opgezocht welke frequentie we hier exact nodig hebben, maar niks werkte… Onze conclusie: die ontvanger werkt niet naar behoren. Normaal gezien heeft Leuven, naast Antwerpen, vandaag de beste ontvangst van DVB, als compensatie voor de povere analoge ontvangst.
Nu heb ik al gemaild naar die verkoper en die heeft al aangeboden om het object terug te sturen, zodat zij het kunnen nakijken en eventueel een nieuwe kunnen afsturen. Mijn consumentenrechten zijn in ieder geval gerespecteerd. En nu maar hopen dat het goed komt…

Goed, we kruipen hier weer achter de boeken. Het is een eentonig verhaaltje dat nog 3 weken gaat aanhouden… Succes aan alle blokkers!

K

De laatste keer… het is een typisch wederkerend fenomeen op het einde van de meimaand, en wil dus zeggen dat alle studenten weer hun laatste lessen gehad hebben en dus in blok duiken. Het zijn weer examens, de examens van juni. Het is niet de laatste keer dat ik examens heb, nog een jaartje achter dit en dan zou ik normaal eindelijk die master in de rechten moeten behaald hebben. Het is eigenlijk wat vreemd, ik zit al 4 jaar op die universiteit nu, het is de 4de keer dat ik in juni in blok ga. Wat gaat de tijd snel aan de universiteit. Ik kan me nog levendig herinneren dat ik afzwaaide aan het college in Aarschot en vaarwel zei tegen een hele periode uit mijn leven. Maar nu lijkt alles nog sneller te gaan dan toen, 4 jaar zijn intussen voorbij gevlogen. Ik ben natuurlijk ook hard veranderd, wat voor een groot deel natuurlijk te danken is aan mijn opleiding.
Het einde van het academiejaar doet ons ook altijd terug kijken op een heel jaar. Wat is er allemaal gebeurd, wat is er allemaal veranderd… Zoals gewoonlijk is dat in mijn geval behoorlijk wat. Zo heb ik ontslag genomen in de hostgroep, een jaartje onderbreking genomen bij het orkest, me sterk ingezet voor JongACW, vriendschappen verstevigd en andere gemaakt, veel werkstukken geschreven en diep erover nagedacht… Het is gewoon te veel om op te noemen. Maar ik kijk tevreden terug nu, ik heb over niks spijt en vond het een vruchtbaar jaar. Nu alleen maar hopen dat ook die laatste uitslag nog meevalt…

De laatste les… Geens, die zoals gewoonlijk weer een kwartier te laat was, vertelde eerst over de inhoud van het examen, de teksten die gelezen moesten zijn en natuurlijk dat de lesnota’s van belang waren. Het overlopen van het examen duurde welgeteld 15 min waarna de les pas echt van start kon gaan. We kregen nog een heel uur deontologie van de jurist, advocaat, notaris… Alles is echt de revue gepasseerd en bij elk van de beroepen kregen we de deugden van het vrij beroep onder onze neus geduwd.
De les eindigde met een morele les naar ons toekomstige advocaten, notarissen… toe. “Verzeker u goed, uw beroepsaansprakelijkheid op de eerste plaats want iedereen maakt fouten en iedereen vergeet termijnen. Probeer het altijd toch ergens op te schrijven want anders loopt het zeker ooit fout. Verzeker u ook goed voor uw gezondheid, nu bent u nog wel jong en vitaal maar het kan verkeren en dan zit u in de penarie want u bent zelfstandige en die hebben natuurlijk niet dezelfde voorwaarden als andere werknemers. Niet werken in uw geval betekent dan ook dat er geen geld zal zijn. Verzeker daarnaast ook uw leven. Ja, dat is heus geen schande om daar tijdig aan te beginnen, trouwens is het goedkoper omdat op de leeftijd van 25 te doen dan op de leeftijd van 50 want die premies zijn echt al hoog. Bovendien weet u nooit wat er gebeurd en ja, u kennen ze nog wel maar u weduwe(naar), die is echter onbekend.” Belangrijk om te onthouden dus… De les eindigde met een applaus om de docent te bedanken voor de lessen die hij gegeven heeft. Maar Geens zou Geens niet zijn, als hij niet maakte dat hij onder dat applaus de aula kon uitlopen. Gewoon verstand op nul en blik op oneindig en maken dat we aan die deur zijn.

Vrijdag was niet enkel voor mij laatste lessen van het academiejaar maar bij ons op de faculteit zwaait nu de laatste lichting licentiaten af. Het is wat vreemd dat er vanaf volgend jaar geen licenties meer zijn, alleen nog masters en dat het plan volledig is geïntegreerd. 5 jaar complete miserie en chaos zijn nu bijna voorbij. Het is natuurlijk enkel nog afwachten wat dat laatste jaar gaat geven maar daar worden geen echte problemen meer verwacht, buiten de thesis dan die wel hier en daar kan gaan fout lopen. Eigenlijk was vrijdag een mijlpaal in de geschiedenis van de opleiding rechten, er wordt gewoon een heel hoofdstuk afgesloten, een manier van werken, lesgeven die nooit meer zal terug komen. BAMA is nu nog het enige wat de telt.

Het was gisteren niet alleen mijn laatste lessen, maar ook de laatste keer gaan werken op mijn studentenjob. Ik heb 6 weken lang een studentenjob gedaan bij idX in Diegem. Ik vond het ergens wat vreemd want ondertussen kent ge het bedrijf en de werknemers, hebt ge de routine en weet ge waar er al pijnpunten liggen. Ik heb er al die tijd de administratie gaan doen, planning, boekhouding bijwerken, maar ook mails beantwoorden en een aantal dingen uitzoeken. Ik heb me er nog 4u bezig gehouden met de recuperatie van de verkeersbelasting, planning, facturenboek, kasboek… Alles wat moest teruggevorderd worden, ligt nu proper klaar in hoopjes en moet eigenlijk enkel nog verstuurd worden.
Plots belde de dochter van de baas om te vragen of haar vader haar kon komen halen in Leuven tegen kwart na 5. Ik moest er nog doorwerken tot 5u en zou dan de trein terug naar Leuven nemen om dan te maken dat ik thuis zou raken. Vriendelijk als mijn baas was, stelde hij voor dat ik mocht meerijden naar Leuven, het zou toch te zot zijn dat ik met de trein terug moest als hij toch naar Leuven reed, en zelfs passeerde aan het Begijnhof. Door de file nam hij wel de binnenwegen maar geen halfuur later stond ik aan het kruispunt met Kapucijnenvoer en was ik al thuis. Dank u Mark!

Het heeft geen zin om hier sentimenteel te liggen doen over de laatste keren, want als we het nuchter bekijken, is elke laatste keer eigenlijk altijd een nieuwe eerste keer. Zo zullen er bijvoorbeeld volgend academiejaar voor het eerst masterstudenten afstuderen, zal in september het academiejaar beginnen en zal ik wel terug ergens gaan werken voor het eerst zeker… Elke laatste keer smaakt naar een eerste nieuwe keer. Dus ik ga niet treuren en zeker volgend jaar even goed mijn best doen. Hopelijk kan ik dan even blij terugkijken op een geslaagd academiejaar, dat het tot nu toe zeker is voor mij.

K

Het lijkt ons maar niet te lukken om een goed Eurosongliedje te kiezen in Vlaanderen, of in België tout court. Maar elk jaar stel ik me weer de vraag of het wel de moeite is om nog een liedje te sturen… Wat haalt het in godsnaam nog uit? Elk jaar krijgen we terug wat hoop en elk jaar is er diezelfde kater na de bekendmaking van de uitslagen…

Heeft het misschien te maken met ons goed imago dat we ondertussen hebben in het buitenland…? De Standaard had het vandaag zelfs over een liedje dat ons land zelfs gigantisch verdeeld. Bijna niemand in Wallonnië kende het liedje eigenlijk, wat dan veel zegt over de interesse van onze landgenoten ten zuiden van de taalgrens in onze cultuur.

Anderzijds is het Eurovisie Songfestival ookal lang niet meer wat het geweest is. Het is misschien wel goed dat de mensen zelf kunnen kiezen welk zij het beste liedje vinden. En het is misschien wel zo dat het Eurovisie Songfestival een Europa-gevoel creëert maar anderzijds keren de West-Europese landen zich steeds meer af van het festival. Het is al lang niet meer ons festival, en zeker dat niet meer van liedjes. Het is een echte show gewoon, op enkele natuurlijk. Wat me ook opviel in het lijstje, is dat het vooral de liedjes die als laatste aan bod kwamen, er bijna allemaal bij. Van de laatste 7 zijn er 6 die doorgaan, het gat is Nederland, weer een West-Europees land.

Natuurlijk gaan er nu weer een hele hoop mensen zijn die zeggen dat dit typisch is voor Oost-Europa, en op het punt van het Songfestival hebben ze daar gelijk in, maar mensen gaan dan vaak de lijn doortrekken en beweren dat de EU ook zo zal eindigen. Laat ons hopen van niet en laat ons hopen dat onze structuren die aanvallen wel kunnen tegen houden.

Maar misschien moeten we dit ook positief proberen te zien, het enige waarmee Oost-Europa kan komen, op enkele uitzonderingen na, is kitsch en show en vooral geen inhoud. Wij kunnen daarentegen nog origineel en authentiek uit de hoek komen, ik denk dat dat het minste is wat we kunnen zeggen van Ishtar. En eigenlijk hoeven we ons helemaal niet te bewijzen, we hebben ook goeie muziek die we kunnen promoten zonder een songfestival en zonder kitscherig te moeten zijn. Voorbeelden nodig? Denk maar aan Hooverphonic, dEUS, Arno, Axelle Red maar ook het hele concept van The Night of the Proms en Rock Werchter…

K

Vanmorgen (ahum, gisterenmorgen :$) werd ik plots wakker van een krak. Ik dacht eerst dat het gewoon het hout was dat uitzette boven mijn hoofd en zonder veel na te denken, heb ik me gewoon omgedraaid in mijn bed. Nog geen 10min later hoor ik dezelfde krak en bedenk ik bij mezelve dat het hout toch wel vreemd doet.

Als ik dan even later (ik ga niet uitwijden hoeveel later :)) opsta en de radio wil opzetten, die ik via de tv beluister, bemerk ik dat er iets niet juist is. De dvb staat uit, vreemd, had die toch niet in stand-by gezet toen ik ging slapen… Ik probeer hem aan te zetten maar niks lukt…
Na het douchen heb ik de ‘technische’ kant in mezelve even boven gehaald, de schroevendraaier genomen en het ding opengevezen. Het open krijgen is één ding maar dan nog snappen wat het allemaal is… niet evident. Toevallig zag ik dat onze Jeroen net online was gekomen, en het schitterende is natuurlijk dat hij elektromechanica gedaan heeft. Broertje kwam ter hulp gesneld…

In de les krijg ik een sms van hem waarin staat dat een diode is afgebroken. Hij had gelukkig wel de dvd eruit gekregen die er nog inzat. ’s Middags zegt hij dat het misschien beter zou zijn dat ik gewoon beter een nieuwe kan kopen omdat het minder zou kosten dan de stukken te laten repareren. Even slikken toch… Ik heb dat ding pas sinds januari en nu al in de vuilbak gooien… En ik was er nog wel zo fier op…

De tv zelf hoef ik niet te missen, ik heb hem gewoon terug op het analoogsignaal overgeschakeld en godzijdank hangt dat nog in de lucht. Ik moet alleen mijn zalige radio missen, net als de digitale kanalen en dat in volle Koningin Elisabethwedstrijd… Had dat ding nu geen 2 weken langer kunnen wachten met stuk gaan…

Ondertussen heb ik ebay al afgesurfd en in Duitsland een nieuwe gevonden die, net als de kapotte, een DVD-speler en geheugenkaartlezer heeft. De nieuwe is misschien nog beter want er zit ook een USB-aansluiting bij En zelfs de kostprijs valt nog mee, hij kost uiteindelijk minder dan dat ik voor die eerste betaald heb. Hopelijk houdt deze het iets langer uit want anders gaat dat digitaal kijken via de antenne toch nog een dure zaak worden… Maar misschien moet ik gewoon al eens beginnen met een tv-tafel te kopen en niet langer de tv op dat ding te zetten… Al doende leert men zeker.

K