Vanochtend nam ik de trein richting Aarschot. Ik had eigenlijk niet veel zin om naar huis te gaan, maar ja, op moederdag hoort men thuis te zijn. 11.05, zit ondertussen in de trein en er wordt gefloten dat we gaan vertrekken. Gehaast was ik wel helemaal niet, ik moest in Aarschot nog 20min wachten op de bus naar Rillaar.

Toen ik om half elf vertrok in het Begijnhof, viel me al op hoe geweldig ik de dag vond. Ik kon er echt niet aan doen maar deze dag voelde goed aan. In de trein genoot ik van de zon die buiten scheen, geen idee waarom ik er nu plots belang aan hechtte om heel de tijd naar buiten te staren en het landschap aan mijn neus te zien voorbij razen. Misschien zat ik weer te lang aan één stuk in Leuven en had ik weer zo’n nostalgisch gevoel bij het zien van de velden en heuvels. 1 ding kan ik echt nooit meer ontkennen, ik wil misschien wel weg uit deze streek maar het zal toch altijd een gevoel van thuiskomen zijn als ik in Aarschot Station arriveer. Dit is mijn streek, hoe ik het ook draai of keer.

Zittende op de bus, verwonder ik me altijd hoe snel alles veranderd als ge even er niet zijt. Niet alleen de gebouwen veranderen in sneltreinvaart maar de natuur vooral… Vorige keer hingen er nog nauwelijks bladeren aan de bomen maar waren ze wel al aan het botten, nu staat alles mooi open. Als ik thuis de koer op ging, viel me op dat de koolzaadvelden niet meer geel zien, spijtig, want ik vind dat vooral geweldig.

Om helemaal van de omgeving te kunnen genieten, zet ik me in de namiddag op het terras op de bank met de laptop om zo toch wat te kunnen werken… Een report en een boekbespreking schrijven zichzelf nog altijd niet, toch es iets op vinden… Tussen het schrijven over Europa, de EU en de Europese integratie door, betrap ik me er op dat ik heimelijk naar de velden en de heuvels lig te turen, precies alsof ik het in maanden niet gezien had. Op de straat passeren horden wielerterroristen en met momenten redelijk wat auto’s. Toch is het rustig en voelt het aan alsof we in het Zuiden van Frankrijk op een terras aan een vakantiehuisje zitten. Heerlijk dat gevoel!

Een paar weken geleden had mama een fiets voor me gekocht. Mijn oude fiets valt bijna letterlijk uit elkaar, die heeft echt zijn beste tijd gehad en de laatste 3 jaar ondankbaar veel op stal gestaan. Met het schaamrood op de wangen moet ik toegeven dat ik nog niet naar de fiets had omgekeken. Had er nog helemaal de tijd niet voor gehad… Dat studentenleven toch…
Papa en ik besloten dan maar even aan quality time te doen en de de vader-dochterrelatie nog es te verstevigen. We namen onze fietsen en trokken de heuvels op. Mijn conditie is nog beter dan verwacht, de heuvels gingen vlotjes, maar papa had het iets moeilijker. Toen papa vroeg waarheen we fietsten zei ik doodserieus dat het niet te veel de grote wegen mochten zijn, ik wilde de verborgen kanten van onze streek nog es zien. De toer die we maakten, was best wel groot, we zijn meer dan anderhalf uur weggeweest en het tempo lag best wel hoog. En de verborgen kanten van hier hebben we ook gevonden… Vooral onverwachte wegen en huizen die plots in de middle of nowhere opdoken, en dan geen krotjes, maar chique kasten met tennisterreinen ed rond. Heuvel op en heuvel af, het was meer dan de moeite om op zoek te gaan naar die vergezichten, zelfs papa was nog verwonderd wat aan uitzichten er in onze tuin ligt.

En ja, ik ben wel niet altijd fier om te zeggen dat ik van Hageland afkomstig ben, het heeft nogal een negatieve bijklank en niet zo rooskleurige geschiedenis maar als het over de natuur gaat, mogen we meer dan fier zijn! Het leek bij wijlen echt alsof we door Frankrijk aan het fietsen waren, er leek soms in de wijde omtrek niks of bijna niks van huizen te staan, terwijl we wisten dat we maar een boogscheut het dorpscentrum stonden en de autostrade zo vlakbij was.

Het Hageland, een beetje Provence in Vlaanderen En voor morgen, nog een klassieker, dan gaan we te voet naar Scherpenheuvel op bedevaart, dat zijn 2 heuvels van hier

K

Your response: